X
تبلیغات
رایتل

از قبل، بجا مانده

دوشنبه 6 تیر‌ماه سال 1390 ساعت 10:26 ق.ظ

لحظه ها چون ابر ، بر باد ِ زمان 

همچو رخش ِ رستم در بیابان 

می گذرد 

نه عنانی ، نه سواری ، نه ؛ به کلی ، حالی 

باز هم می گذرد 

آب در جوی 

چنان تند و پر از شور  

جریان دارد 

تو گویی 

خون در رگ ِ گردن آن اردک ِ پیر 

یا که همچون 

پر ِ آن باز ِ سفید 

چه عجیب و چه عجیب 

می رود تک تک ِ اعضای ِ وجودش ز ِ بَرَم 

لحظه را می گویم 

لحظه ، آن ؛ آن ِ پر از هشیاری 

آن خنک ، سایه بید 

و چه غمناک نگاهم به نگاهش پیوند خورد 

 آن دم 

که دگر هیچ کبوتر با گندم آرام نشد 

و کنار ِ ظرف ِ پر از آب 

تمام ِ پرهای ِ سرش ریخت  

تا مگر من به سراغ ِ ریشه ی آن بروم 

این شکست وُ پیوست. 

این ، همان وصل ِ پس از هجران است 

واااای ؛ مرغ ِ دلم باز در این آان به سراغ ِ پرواز  

پی ِ آن پُر ز هوا 

پی ِ بی همه جا 

پس از لحظه ای باز ، باز پرید 

به همان پل 

که گویند : پل ِ پیروزی است  

آن درخت هم ، سبز است 

برگ هایش تیز  

ریز 

نازک وُ پر ثمر است 

ثمرش سبزی ِ در دیده شدن  

سبزی ِ خوب ِ نگاه 

سبزی ِ سبز ِ چراغ ِ پرواز 

سبزی ِ سبز ِ دوباره باز ، باز  

سبزی ِ خاطر ِ آن بـــــــو ســــه ی سبز 

سبزی ِ سرخ ِ حیا ست  

این دگر خاطره نیست 

این همان موعد ِ دیدار ِ من است 

بر پشت ِ همان لحظه ی سبز  

می نشینم    باز 

نرم وُ آهسته وُ گرم 

چه سحرخیزی ِ پر آشوبی است 

این سواری ؛ این سواری ؛باز ، باز . . .

del.icio.us  digg  newsvine  furl  Y!  smarking  segnalo