X
تبلیغات
رایتل

شنبه 2 مهر‌ماه سال 1390 ساعت 05:37 ب.ظ

آب             آینه 

ابر              باران 

پله ای تا نیمه در ؛ عشق 

فرو افتاده عکسش در پیاله 

شاخه ای سبز  

          آویخته دستانش به سوی ِ آبی ِ دریا 

و تو ای قمری 

در جستجوی ِ خنکای ِ آفتابی 

تا بخوانی 

             قصه را. 

یا که چون، پروانه  

روایت گاه ِ عشق گردی 

در عبور از خود . 

 

درد 

درمانش ؛ تشنگی ِ لحظه ای  

آواز  

      یا که  

چون گل های ختمی 

سر بلند و پر وقار 

کرده ای دامان باااز . 

 

تا بیابی 

بر چینی از زلفش  

گل ِ خوی کرده بر بالای ِ قامت را 

و همه این ها 

در گذار است 

در گذار ؛ وقتی 

صدای ِ شور ِ پااااااس و آن وفاداری 

که دارد  

سگ به اطرافش . 

 

 

 

 

خنده ات می آید 

آری  

صفت پر معنی و من 

در کلامم 

بی توجه ، به ظاهر . 

 

دیده بودم 

آب ؛ پای ِ خسته ای در جوی را آرام 

شستشو می داد وُ می گفتش 

رنجه کردی تا که آیی 

در کنار ِ جوی 

امّا 

امروز  

حوض ِ کوچک ، حکم ِ دریا یافت 

 

موج            نه 

پریشان        خیر 

آرام ِ آرام بود ، دریا 

این صحیح است 

می دانم 

سر برون آرید از چاه 

یا که 

سخن تازه گویید ؛ هین 

لیک 

با تمام ِ قامتم 

نشستم در دریا  

امروز 

و این را چشیدم با دو گوشم 

قمری وُ پروانه وُ بلبل 

بی حضور ِ 

این الف بچّه 

فاش کردند 

                  

 

                            آواز .

del.icio.us  digg  newsvine  furl  Y!  smarking  segnalo